Bedelende weduwen in Varanasi (India)

 

Moti, een dakloze weduwe van 65 jaar oud, bedelt al 10 jaar in de stad Varanasi. Zij is één van de velen. De international dag voor de vrouwenrechten gaat aan haar voorbij als alle andere dagen. Ze moet het doen met een dagelijks inkomen van 50 Rupees (€ 0,75) en is dankbaar wanneer mensen in de buurt zorgen, dat ze wat te eten krijgt. Zij heeft geen weet van het bestaan van een ouderdomspensioen of een weduwepensioen.

Geboren en opgegroeid in Mithila (Bihar), trouwde Moti als tiener met een boer in Ballia. Haar man stierf twintig jaar geleden en haar familie eigende zich haar eigendom toe. 
"Ik bleef achter, afhankelijk van mijn kinderen voor ongeveer 10 jaar. Maar ik moest het huis verlaten toen ook zij zich tegenover mij misdroegen" zei ze en voegde er aan toe dat ze uiteindelijk besloot om zich nabij de Kashi Vishwanath tempel te vestigen.

"De tempel is nu mijn huis en bedelen is mijn beroep" zei ze.

Hoewel er veel vrijwilligers organisaties in de stad werken, die zich inzetten voor de rechten van de vrouw, heeft tot nu toe nog niemand haar lot en dat van vele anderen in vergelijkbare situaties aangetrokken. 
Terwijl ze haar benen laat zien die door filaria zijn aangetast vertelde Moti "Mijn inkomsten zijn sterk gedaald sinds ik niet meer kan lopen". Moti stelt zich tevreden met haar mager inkomen: "Ik heb vol vertrouwen in God, en geloof dat Hij voor me zal zorgen". 
Maar de situatie van Moti en haar lotgenoten zet wel een heel duidelijk vraagteken bij het functioneren van de NGOs. Verma, een winkelier in de buurt, zegt: '"Niemand is geïnteresseerd om de armen te helpen". Lokale organisaties komen in de stad met hun posters en advertenties over de rechten van de vrouw, maar ze nemen niet het initiatief om recht te verschaffen aan de vergeten weduwen van Varanasi.